Something that many Esperantists have to contend with is the perception that a planned language is somehow useless, something on a par of Pig Latin. (One of these is a co-worker and friend of mine, who often reminds me of this opinion.)
But consider this… On Friday, I IM-ed a complete stranger in a foreign country and we chatted for an hour completely in Esperanto… After introducing ourselves, we discussed our respective blogs, programming languages such as PHP and C#, languages in general, mystical perspectives in Buddhism and Christianity, personal experiences and viewpoints, etc.
What’s remarkable about this, is I’ve only studied Esperanto seriously for about five-and-a-half months. If I had to guess, I’d say I’ve spent at most 120 hours actually concentrating on the language, and probably less than that. Although I made many minor mistakes, I was well-understood by my fellow speaker (whom I now consider a friend). This was confident and easy communication that enabled me to say whatever I wanted to. Esperanto enables me to have the ability to communicate easily with any of the hundreds of thousands throughout the world who have taken the time to learn it, whether they’re Dutch, Spanish, Brazilian, Chinese, Japanese or Iranian… And that investment is miniscule compared to what’s required even with relatively “easy” Indo-European languages like Spanish.
Last year, I studied Spanish for twice as long as I’ve studied Esperanto, and I was nowhere near having the ability to converse easily about anything… I’ll return to studying Catalan and Spanish soon, and I expect the experience of attaining proficiency in Esperanto will help greatly in learning those languages more quickly and easily. (Numerous studies have shown that to be the effect.)
Multe Esperantistoj devas kontesti la percepton ke io ajn planlingvo estas iel neutila, kvazaŭ “Pig Latin.” (Unu el tiuj estas kunlaboristo kaj amiko mia, kiu ofte rememorigas min pri lia opinio.)
Sed konsideru tion: Vendrede, mi tujmesagilis nekonaton en fremdlando, kaj ni babilis dum horo tute Esperante… Ni dikutis niajn propajn blogojn, program-lingvojn kiel PHP kaj C#, lingvojn ĝenerale, mistikajn perspectivojn de Budhismo kaj Kristanismo, personajn spertojn kaj vidpunktojn, k.t.p.
Kio rimarkinda estas, ke mi nur serioze studis Esperanton por ĉirkaŭ kvin-kaj-duono monatoj. Se mi devas diveni, mi dirus ke mi koncentradis sur ĝi nur 120 horojn, eble malpli. Kvankam mi faris multajn eraretojn min komprenis mia kunparolanto, (kiu mi nun estimas kiel amiko). Ĉi-tio estis memfida kaj facila komuniko kiu ebiĝis min diri kiu ajn mi volis. Esperanto ebliĝas min facile komuniki kun iu ajn de la centmiloj da homoj kiuj elspezis la tempon por lerni ĝin, ĉu ili estas nederlandano, hispanano, brazilano, ĉino, japonano, iranano. Kaj la temp-preco estas eta komparita al la postuloj de eĉ “facilaj” hindeŭropaj lingvoj, kiel la hispana.
Pasintjare, mi studis la hispanan, duoble longe kiel mi studis Esperanton, kaj mi neniam estis ebla facile konversi pri ion ajn. Baldaŭ mi revenos al studi la katalunan kaj la hispanan, kaj mi esperas, ke la sperto mi gajnis de Esperanto helpegos min lerni ĉi-tiujn lingvojn pli facile kaj rapide. Multe da studoj montri tion esti vera.
